Frost you, knopkruid!

De trots van mijn groententuin (ahum) komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika en dat is er aan te zien...
-2 °C aan de grond en het is er mee gedaan voor dit jaar. Slap spul!

Kiwi-piggies!

We zijn, net als meneer en mevrouw Boerenerf, 2 Kunekune varkens rijker!
Vorig weekend zijn we 2 zeugjes gaan oppikken bij in Lint (voor meer contactinfo klik), een effen bruin en een beige met zwarte vlekken. Fantastische beestjes!

Kunekune varkens zijn een varkensras uit Nieuw-Zeeland. Kunekune is Maori voor ‘rond en vet’. De herkomst van de Kunekune en hoe ze in Nieuw-Zeeland terecht zijn gekomen is niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk zijn ze door westerse zeevaarders vanuit Azië meegebracht en losgelaten op Nieuw-Zeeland. De Aziatische afkomst van de varkens werd ook bevestigd door DNA-analyses.

Kunekune’s waren heel geliefd bij de Maori-bevolking van het eiland om een aantal redenen:

• De varkens hebben een heel vriendelijk karakter
• Ze hebben niet de neiging om ver weg te lopen
• Ze worden zeer makkelijk vet op een dieet met een laag eiwit-gehalte

Dat laatste was van belang voor de Maori’s omdat het vet dat het varken opleverde gebruikt werd om voedingswaar in te bewaren. De varkens werden ook gebruikt als geschenk voor familie en andere stammen. Vanaf 1900 werden Kunekune’s enkel nog door de Maori’s gehouden. Westerse inwijkelingen brachten immers hun eigen varkensrassen met zich mee.
Op termijn ging de oorspronkelijke Nieuw-Zeelandse bevolking echter de westerse voedingsgewoonten overnemen. Dit was het begin van het einde voor het Kunekune-zwijn.

In 1980 was het ras bijna uitgestorven en bleven er nog amper een 50-tal dieren over. Dankzij de inzet van Michael Willis en John Simister, die 18 kweekdieren wisten op te sporen en samen te brengen, werd het ras gered van de ondergang. Deze 18 dieren vormen de basis van de gehele wereldwijde hedendaagse Kunekune-populatie.

Duivelskruid!

De foto is al enkele weken oud maar ik wou hem toch nog even meegeven.
Als iemand een voorstelleke heeft om mij van het harig knopkruid af te helpen, give me a call.

Wikipedia zegt: "Harig knopkruid (Galinsoga quadriradiata, soms ook Galinsoga ciliata) is een plant uit de composietenfamilie (Asteraceae). De soort behoort met het ook in Nederland en Vlaanderen voorkomend kaal knopkruid (Galinsoga parviflora) tot de knopkruiden (Galinsoga). Harig knopkruid komt van oorsprong voor in Midden- en Zuid-Amerika. Nu komt de soort voor in heel Europa.
De plant wordt 15-45 cm hoog en heeft kruisgewijs geplaatste bladeren. De donkergroene bladeren zijn, vooral aan de onderkant, bezet met lange haren. De zijtakken van de stengel hebben dicht afstaande, witte haartjes, terwijl kaal knopkruid geen of weinig aangedrukte haartjes heeft. Harig knopkruid bloeit van juni tot de herfst met 5 mm grote, kegelvormige bloemhoofdjes, die bestaan uit gele buisbloempjes en vijf witte, driepuntige lintbloempjes. Het aantal witte lintbloempjes kan variëren van geheel afwezig tot zes. De stroschubben zijn ongedeeld en de geschubde pappus van een gedeelte van de buisbloemen is genaald dit in tegenstelling tot kaal knopkruid.
Harig knopkruid komt voor op open zandgrond en wordt beschouwd als een onkruid in moestuinen en akkerland."

Bioboer zegt: "'t Is des duivels! Vade retro satane!"

TED over vis

TED (Technology Entertainment and Design) is een reeks van voordrachten over... wel eigenlijk over van alles en nog wat.

Onderstaande video is een voordracht van chef Dan Barber over duurzame visconsumptie.

Home made advocaat

Een overvloed van eieren doet een mens al eens zoeken naar alternatieven om die dingen toch wat langer te kunnen bewaren. Een eerder experiment op dit vlak was geen onverdeeld succes... Een mogelijke oorzaak hiervan zou het ontbreken van alcohol kunnen zijn in de bereiding ;-) .

Say no more!

Wij dus aan de slag met het volgende:

• 10 eidooiers
• 300 gram suiker
• 400 gram gecondenseerde melk, gesuikerd welsiwaar
• 25 cl alcohol (94% straf spul!)
• 5 cl Bacardi Rum
• en mijn vanillesuiker was op anders had ik er zo nog 1 of 2 zakjes ingekapt. Maar volgende keer probeer ik het zeker eens met verse vanille.

Meng de eierdooiers met alle suiker (en de vanillesuiker als die van u niet op is). Goed kloppen en mengen. Ik heb het au bain marie gedaan om de suiker beter te laten oplossen. Voeg de helft van de melk toe tijdens het kloppen tot je een volledig gladde massa's krijgt zonder suikerkristallen. Vervolgens de rest van de melk en alle alcohol toevoegen en maar blijven kloppen. Als alles opgelost en gemengd is, de kom uit het waterbad halen, nog wat verder mengen. Vervolgens in een Weck bokaal doen (het was net een liter advocaat) en bewaren in de koelkast.

Het mengsel zou minstens een drietal weken moeten 'rijpen' om volledig op smaak te komen.

Met een bolleke vanilleijs en een toefke slagroom...